قرارداد دوجانبه برق، قراردادی مستقیم میان عرضهکننده و مصرفکننده است که به موجب آن، تمام یا بخشی از برق مورد نیاز مصرفکننده توسط عرضهکننده تأمین و از طریق شبکه سراسری برق کشور منتقل میشود. این نوع قرارداد با هدف توسعه مبادلات مستقیم برق، افزایش انعطافپذیری در تأمین انرژی و ایجاد امکان مدیریت بهتر هزینه و ریسک تأمین برق شکل گرفته است.
بر اساس مصوبه شماره ۸۲۳۵۷/ت ۵۷۴۶۷ هـ مورخ ۱۳۹۹/۰۷/۲۰ هیئت وزیران، مشترکان صنعتی با قدرت قراردادی بالاتر از ۵ مگاوات مکلف شدند برق مورد نیاز خود را از طریق قراردادهای دوجانبه یا سایر روشهای متداول در بورس انرژی تأمین نمایند. در ادامه، با دستورالعمل توسعه مبادلات برق، ابلاغی طی نامه شماره ۱۴۰۱/۶۹۳۸۴/۲۰/۱۰۰ مورخ ۱۴۰۱/۱۲/۲۷ وزیر نیرو، دامنه این الزام به مشترکان با قدرت قراردادی بیش از یک مگاوات تسری یافت.
در ادامه، چارچوب مبادلات برق با ابلاغ اصلاحیه دستورالعمل توسعه مبادلات برق در بورس انرژی در سال ۱۴۰۳ مورد بازنگری قرار گرفت و قراردادهای دوجانبه در کنار معاملات بورس انرژی به عنوان یکی از روشهای تأمین برق مشترکان مشمول مورد استفاده قرار گرفت. همچنین مطابق مقررات جدید، قراردادهای دوجانبه با ظرفیت بیش از ۲۰ مگاوات تابع ضوابط معاملاتی بورس انرژی هستند.
قرارداد دوجانبه برق با فراهم کردن امکان توافق میان طرفین در خصوص مقدار برق، مدت، قیمت و سایر شرایط معامله، یکی از ابزارهای مهم بازار برق برای تأمین مستقیم و برنامهریزیشده انرژی و مدیریت هزینه تأمین برق محسوب میشود.
